" مصاحبه با دیده بان محترم آقای محسن خان
سه شنبه 13 بهمن 1394 ساعت 16:30 | نوشته ‌شده به دست آکادمی کنگره | ( نظرات )



آنچه در این بخش به سمع و نظر شما خواهد رسید مصاحبه ای است که هفته گذشته با آقای خان داشتیم. در فضائی کاملا صمیمی و دوستانه. گپ و گفتی که بسیار دلنشین بود و من دوست داشتم به درازا بکشد، اما چه فایده، زمان محدود و می بایست حداکثر بهره را از آن می بردیم. این بود که بلافاصله پس از خوش و بش اولیه، رفتم سر اصل مطلب و ...

 


سؤال: جناب آقای خان از شما سپاسگزارم که باوجود مشغله فراوان وقتتان را در اختیار ما قراردادید و باآنکه در جمعیت احیای انسانی کنگره60 شما یک شخصیت کاملاً شناخته‌ شده هستید، بااین‌حال بهتر است که رسم و رسوم ها را به‌ جا بیاوریم. پس لطفاً خودتان را به‌طور کامل معرفی کنید.


جواب: (خیلی آرام و شمرده شمرده شروع  به صحبت کردند) من محسن رضاخان هستم و چون آن اوایل چند تا محسن در کنگره داشتیم، مرا محسن خان صدا می‌کردند و امروز هم همه مرا به این اسم می‌شناسند. البته اون محسن‌ها همه از کنگره رفتند. ولی به لطف خدا من هنوز هستم. شصت و سه سال دارم. تهرانی هستم. پدر و مادرم هم تهرانی بودند ولی نسب ما به تفرش و آشتیان می‌رسد. هفده سال و 5 ماه رهائی دارم. راهنمای بنده آقای مهندس هستند. به روش 
DST درمان شده‌ام و آنتی ایکس مصرفیم هروئین بوده است.

 


سؤال: ببینم این اسم و فامیل شما تا به‌حال مشکلی برای شما به وجود نیاورده؟

جواب:
(با خنده جواب دادند) بعضی وقت‌ها چرا. مخصوصاً هنگام عبور از گیت فرودگاه.

سؤال: فرمودید از کی وارد کنگره شدید؟

جواب: فکر می‌کنم حدود سال 79_78 بود که وارد کنگره شدم. البته من جای دیگه ای پاک شدم و هنوز یک سالی از پاکیم نگذشته بود که به کنگره آمدم.

سؤال:
چطور شد که به کنگره آمدید؟

جواب: آمدن من به کنگره داستان دارد. حقیقتش ما چند نفر بودیم که باهم از جای دیگه ای پاکی داشتیم و ...

 



سؤال: میشه بگید اون جا دیگه دقیقا کجا بود؟

جواب: بله البته، از بهزیستی. آقای دکتر مُکری با نوعی دارو که فکر کنم "کاتاپرس" بود، یعنی فشار را پائین می‌آورد، ما را ترک دادند. اما هیچ‌کدام حالمان خوب نبود. تا اینکه روزی یکی از دوستان گفت بیاید برویم و در یک همایش اعتیاد شرکت کنیم. آن همایش در سالن حرکت که بعدها به سالن شمس‌العماره تغییر نام داد، برگزار شد و درگیر و دار همایش بودیم که یک‌دفعه دوستم آقائی را به ما نشان دادند و گفتند ایشان کتابی راجع به اعتیاد نوشته‌اند که بسیار جالب است. چند لحظه صبر کنید تا یک نسخه برایتان بگیرم. و آری، آن مرد کسی جز آقای مهندس نبود و باب آشنایی من با مهندس دژاکام ازآنجا باز شد و از همان لحظه من به کنگره وصل شدم.

سؤال:
آیا آن روز فکر می‌کردید که قرار است سال‌های سال در کنگره بمانید و خدمت کنید؟

جواب: (در اینجا آقای خان مکث کرد و به نقطه‌ای از اتاق خیره شد. اما گویا به آن‌سوی دیوار نگاه می‌کرد. ولی بازهم نه، انگار که داشت تمام این سال‌ها را مرور می‌کرد. و بالاخره لب به سخن گشودند): نه فکر نمی‌کردم. من در آن ابتدای ورودم، احساس نیاز شدیدی به حضور در یک گروه را داشتم. تا بتوانم ادامه بدهم و پاکیم را حفظ کنم. من نیاز به هم‌زبان داشتم. ما هفته‌ای 2 یا 3 بار در جلسات شرکت می‌کردیم. از طرفی نه می‌توانستم که به کنگره نیایم و از طرف دیگر اعتقادی هم به روش و متد درمان تدریجی نداشتم. چون خودم به روش سقوط آزاد ترک کرده بودم. لذا در همان آغاز شکل‌گیری کنگره هرکسی با این روش شروع به درمان شدن می‌کرد، من فوراً می‌گفتم فراموش نکن تو اعتیاد داری و اگر تریاک را از جیب تو دربیاورند مجرم هستی. (منظور اپیوم مصرفی که فرد مسافر در حین سفر از آن استفاده می‌کرد. فراموش نکنیم که در آن سال‌ها هنوز 
OT توزیع نمی‌شد)
و درنهایت من در قبال این روش (متد
DST) مقاومت می‌کردم. ولی نکته جالب این است که حتی یک‌بار هم آقای مهندس به من نگفتند که چون مخالف روش و سیستم ما هستی از کنگره برو.
اما بعداً که رهائی های کنگره به ثمر نشست، ده تا، بیست‌تا و ... من کم‌کم روش تدریجی درمان در کنگره را باور کردم. چون می‌دیدم کسانی که به درمان می‌رسند، حالشان خیلی خوب است. تا حدود 10 سال هم کسی با من کاری نداشت. بااینکه خودم همیشه جزو کسانی بودم که می‌گفتم "سقوط آزادی نباید در کنگره داشته باشد"، و نهایتاً آقای مهندس گفتند که از این به بعد کسانی که در کنگره مسئولیتی بر عهده می‌گیرند، نباید سقوط آزادی باشند. که این شامل حال بنده هم شد.

سؤال:
اگر یک‌بار دیگر زمان به عقب برگردد حاضرید بازهم به کنگره بیائید؟

جواب: قطعاً همین‌طور است.

 


 

سؤال: حتی اگر به قیمت اعتیاد مجدد شما باشد؟

جواب: (سرش را تکان داد و گفت) بله حتماً. گاهی وقت‌ها پیش خودم فکر می‌کنم که کاش خداوند هیچ‌گاه اعتیاد را از ذهن آدم‌ها پاک نکند. یعنی آن چیزی که از اعتیاد در ذهن من است، هیچ‌وقت از ذهن من پاک نشود و همیشه در حافظه‌ی من بماند، چون به‌محض اینکه از ذهن من پاک شود، من این آمادگی را پیدا می‌کنم که مثل آدم‌های عادی دوباره مصرف‌کننده مواد بشوم و من هیچ‌وقت نخواسته و نمی‌خواهم که یک دستگاه را بیاورند و روی کله آدم بگذارند تا حافظه انسان از گذشته‌اش پاک بشود. به‌طورقطع اگر من یا هر کس دیگری مشکل اعتیاد پیدا کند، تنها راه و چاره‌اش کنگره60 است و بس.

سؤال: آقای خان به نظر شما اگر کسی در کنگره60 به درمان برسد. آیا تضمینی وجود دارد که دیگر به سمت مواد مخدر برنگردد؟

جواب: خیر. هیچ تضمینی وجود ندارد. چند وقت پیش یکی از آقای مهندس سؤال کرد که یکی از مسافران شما که سه سال هم رهائی دارد. قصد ازدواج با دخترم را دارد. آیا تضمینی می‌دهید که او دیگر مواد مصرف نکند؟ آقای مهندس فرمودند: من فقط خودم را تضمین می‌دهم و به هیچ‌کس تضمین هیچ‌کس را نمی‌دهم. البته ایشان خیلی قوی بودند که خودشان را تضمین دادند. راستش را بخواهید من خودم را هم تضمین نمی‌دهم.

 

 

سؤال: درواقع حق با شماست. حتی برای آدم‌های عادی که سالم‌اند و هیچ مشکلی ندارند هم، تضمینی  وجود ندارد.

جواب: واقعاً هیچ تضمینی وجود ندارد.

سؤال: فکر می‌کنید فاصله آدم‌ها با اعتیاد یا هر ضد ارزش دیگری چقدر است؟

جواب:
خیلی کم. خیلی کم. یک‌بار به یک مصرف‌کننده گفتم، منی که 15 سال رهائی دارم، با تویی که مصرف‌کننده هستی فقط یک‌لحظه فاصله‌دارم. به‌اندازه یک دود تریاک.
بگذارید مثالی بزنم. شنیده‌ای بعضی‌اوقات می‌پرسند تا روز قیامت چقدر فاصله است و در پاسخ می‌گویند خیلی زیاد. چون باید مدت‌ها در برزخ بمانی و تازه بعدازآن مدت طولانی قیامت می‌آید. اما خداوند در قرآن به‌طور صریح می‌فرمایند: وقتی‌که شما را از برزخ بیدار می‌کنیم، می‌پندارید که یک‌شب یا یک روز خواب‌ رفته‌اید. یعنی این برزخ 12 ساعت است و وقتی بیدار می‌شوی، فکر می‌کنی 12 ساعت خواب بوده‌ای. پس فاصله من با قیامت چقدر است؟ از الآن تا پایان عمرم بعلاوه 12 ساعت. حالا شما بگوئید فاصله من با اعتیاد چقدر است؟

سؤال: یک دود تریاک. خُب جنابِ خان از خدمات خودتان در کنگره بگوئید.

جواب: نمی‌دانم اصلاً بشود اسمش را خدمت گذاشت. ولی آنچه مسلم است، من خودم از انجام آن بیشترین انرژی را گرفتم. ولی خُب آن زمان که در شعبه مهدی زاده بودم، مسئول آنجا نیز بودم. البته آن موقع هنوز جایگاه ایجنتی در کنگره تعریف نشده بود. دیده‌بانی در کنگره و 2 سالی که مسئول رسیدگی به انضباطی‌ها هستم نیز جزو خدمت هائی است که انجام داده‌ام.

سؤال: چه مقطعی از خدمتتان را بیشتر دوست داشتید و به دلتان نشست؟

جواب:
(در اینجا چهره آقای خان باز شد و با لبخند گفتند) شادآباد

سؤال: چرا شادآباد؟

جواب: یک کار قشنگی که ما در شعبه مهدیزاده و بعدازآن در شادآباد کردیم، جمع‌ و جور کردن و سروسامان دادن بچه‌های کوچک بود. باید دید چه موقع ما این کار را کردیم. اون موقعی بود که همه ما معتقد بودیم که خانم‌های همسفر برای اینکه بتوانند به‌درستی آموزش بگیرند می‌بایست بچه‌هایشان را با خودشان نیاورند. اما من علاوه بر اون اعتقاد یک پرانتز باز کردم که خُب، حالا این خانمِ همسفر بچه‌هایش را کجا بگذارد؟ عده‌ای بچه‌شان را می‌گذاشتند پیش مادر شوهر، خواهرشوهر، همسایه و ...  اما برای تعدادی از همسفران این امکان وجود نداشت. اینجا بود که ما دست‌به‌کار شدیم و نونهالان را دورهم جمع کردیم و ارتباط بسیار زیبایی بین ما به وجود آمد.
(در اینجا چشمان آقای خان پر از اشک شد و ادامه داد) این‌ها کودکان نازنینی بودند که از اعتیاد آسیب‌دیده بودند. با این تفاوت که  مادر می‌توانست با یک طلاق جدا بشود و برود، اما این کودک تا ابد فرزند آن فرد معتاد بود. از طرفی مسافرانی که مصرفشان تریاک کشیدنی بودند، به خاطر مصرف مواد به مدت طولانی در خانه، اصطلاحاً همسر و فرزندان را بوخوری کرده بودند و حالا شما تصور کنید، پدر آمده بود به کنگره و روی مصرف اپیوم بود، همسر در گروه همسفران در حال آموزش گرفتن بود، اما تکلیف آن کودک که حالا خمار هم بود چه می‌شد؟ آن طفل معصوم دائماً نق می‌زد و می‌خواست زمین و زمان را به هم بدوزد. واقعاً باید بگویم جمع‌وجور کردن این نونهالان کار مشکلی بود. کاری که ما کردیم این بود که یک گروه تشکیل دادیم و با بچه‌ها کار هنری کردیم و به هر طریق بود وقت این عزیزان را پر کردیم و آن ارتباط زیبا شروع شد.
شلوغ‌ترین بچه‌های آن روزها را من امروز  می‌بینم که دارند با آرامش زندگی می‌کنند. مثلاً دختری بود که آن روز 6 سال داشت و حالا 18 ساله است و توقع دارد که الآن هم مثل آن روزها به او محبت کنم. (وقتی صحبت‌های آقای خان به اینجا رسید یاد همسفرم افتادم که یک‌بار برایم تعریف کرد، خودش دیده بود که آقای خان مشغول بازی با کودکان خردسال در شعبه مهدیزاده بوده که بعدها همسفرم متوجه شده بود که ایشان یکی از دیده‌بانان کنگره هستند).



سؤال:
خُب بگذریم. رابطه شما با سایت کنگره چطور است؟

جواب: جلسات روز چهارشنبه‌ها و صحبت‌های آقای مهندس _ وبلاگ کمک راهنماها و البته بکش و بکش را هم دنبال می‌کنم.

سؤال: کدام‌ یک را بیشتر دوست دارید. مهندس یا راه و تفکر مهندس را؟ ...   ادامه دارد ...

در اینجا بخش اول مصاحبه با دیده‌بان محترم آقای محسن خان به پایان می‌رسد و توجه شما را به بخش دوم و پایانی این مصاحبه در هفته آینده جلب می‌کنم.



...خداوند یار و نگهدار شما باشد...          



                
تهیه و تنظیم گزارش:                
کمک راهنمای محترم آقای محمد احمدی
عکاس: مسافر وحید                

 
Print Friendly Version of this pageپرینت مطلب داغ کن - کلوب دات کام Share
مرتبط با: مصاحبه،


می توانید دیدگاه خود را بنویسید
رضا چهارشنبه 14 بهمن 1394 13:41
ممنون و خدا قوت
همسفر زری چهارشنبه 14 بهمن 1394 09:24
خدا قوت آقای احمدی مصاحبه بسیار خوبی بود
برای جناب آقای خان و تمام خدمتگزاران كنگره 60 آرزوی سلامتی و بهروزی دارم موفق باشید
همسفــر سولمـــــاز چهارشنبه 14 بهمن 1394 09:03
خـــــدا قوت، لذت بردم از گفتگـــــوے خوب شما...و آرزوے بهترین هـــــا را براے آقاے خان دارم.
"نمایندگے ابن سینا"
میثم چهارشنبه 14 بهمن 1394 08:27
بسیار عالی.از شما بابت مصاحبه بی نظیرتان سپاسگزارم
همسفرشهین چهارشنبه 14 بهمن 1394 00:42
باسلام وخداقوت به تهیه کننده گزارش وسپاس ازبیانات اموزنده ودلنشین اقای خان.پایدارومستدام باشید
وحید چهارشنبه 14 بهمن 1394 00:31
آقای احمدی خدا قوت.
جناب آقای خان برای شما آرزوی سلامتی دارم و از خداوند منان برای شما بهترین روزها را در ادامه مسیر زندکیتان خواستارم و از خدمات شما در این سالها تشکر می کنم و دست شما را می بوسم. خداوند یار و پشت و پناه شما باشد.
همسفر رقیه سه شنبه 13 بهمن 1394 22:50
سلام :
خدا قوت خدمت دیده بان محترم ، گفتگوی بسیار زیبایی بود ، لذت بردم
از راهنمای محترم آقای احمدی هم سپاسگذارم
عزت اله عابدی ایجنت اکادمی سه شنبه 13 بهمن 1394 22:36
باسلام واحترام خدمت اقای خان عزیز مدتهاست درکنگره درخدمت اقای خان هستم وازایشان خیلی اموزش گرفتم والان افتخاراین رادارم که درنمایندگی اکادمی درلژیون انضباطی درخدمت ایشان هستم وازاقای احمدی هم بابت این گزارش تشکرمیکنم
علیرضا نامداری سه شنبه 13 بهمن 1394 21:50
جناب آقای احمدی عزیز، بواقع تحت تاثیر قرار گرفتم. امیدوارم شما و آقای خان پاینده و پیروز باشید.
همسفر زهرا سه شنبه 13 بهمن 1394 21:46
خدا قوت ممنون
علی سه شنبه 13 بهمن 1394 20:11
مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست/تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست/سپاس از خدمات آقای خان .دست مریزاد جناب احمدی عالی بود.
محمد احمدی سه شنبه 13 بهمن 1394 18:23
ناصر عزیز من باید از شما تشکر کنم .زحمت اصلی بر دوش شماست.خداوند همه خدمتگزاران کنگره را در پناه خودش حفظ کند.
همسفر لیلی سه شنبه 13 بهمن 1394 18:11
بسیار زیبا و تاثیر گذار بود .
خداوند محافظ آقای خان و همه ی خدمتگذاران کنگره باشد . انشاالله .
ناصر توکلی سه شنبه 13 بهمن 1394 17:42
جناب احمدی من به نوبه خودم از شما درس میگیرم. واقعا مصاحبه قشنگی انجام دادید و بسیار زیبا نگارش شده.
خداوند سایه پیشکسوتان کنگره را از سر ما کم نکند. جناب خان زنده باشید. انشاالله
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
 
درباره ما ...
دریافت نشریات و فایل های صوتی ...
دریافت کتاب «عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر» نویسنده: مهندس حسین دژاكام دانلود نوشتارها و فایلهای صوتی کنگره 60 در قالب فایل Mp3 و PDF
اشعار شاعران کنگره 60
اشعار شاعران کنگره 60
مسافران و همسفران محترم کنگره 60 می توانند اشعار خود را به ایمیل: adezhakam@gmail.com برای آقای امین دژاکام ارسال کنند.
آمار سایت ...
• تعداد مطالب:
• تعداد نویسندگان:
• آخرین بروز رسانی:
• بازدید امروز:
• بازدید دیروز:
• بازدید این ماه:
• بازدید ماه قبل:
• بازدید کل:
• آخرین بازدید: